“Señoras e señores
Sempre que falo diante de moita xente, paréceme que me enganei de porta. Unhas mans amigas empurráronme e atópome aquí. A metade da xente vai perdida entre panos, árbores pintadas e fontes de folla de lata e, cando pensan que atoparon seu cuarto ou círculo de temperado sol, atópanse cun caimán que os traga  ou…. co público, coma min neste momento… son vostedes demasiada xente e eu…. Hoxe non teño máis espectáculo ca unha poesía amarga , difícil pero viva, que penso que vai poder abrir os ollos a forza dos lategazos que eu lle dea.

Dixen “Un Poeta en Nova York” e debín dicir “Nova York nun poeta” [...] e non vos quero dar mel, porque non o teño, senón area ou cicuta ou auga salgada. [...] De todos os modos eu como home e como poeta teño unha gran capa pluvial, a capa do “ti tes a culpa” que colgo sobre os ombreiros de todo o que me vén pedir explicacións, a min, a min que non podo explicar nada senón balbucir o lume que me queima”

(Fragmentos da conferencia “Un poeta en Nova York”)