“Señoras e señores
Semper que falo diante de moita xente, paréceme que me enganei de porta. Unhas mans amigas empurráronme e atópome aquí. A metade da xente vai perdida entre panos, árbores pintadas e fontes de folla de lata e, cando pensan que atoparon seu cuarto o círculo de temperado sol, atópanse cun caimán que os traga ou…. co público, coma min neste momento… son vostedes demasiada xente e eu…. Hoxe non teño máis espectáculo ca unha poesía amarga, difícil pero viva, que penso que vai poder abrir os ollos a forza dos lategazos que eu lle dea.

Dixen “Un poeta en Nova York” e debín dicir “Nova York nun poeta” [...] e non vos quero dar mel, porque non o teño, senón area ou cicuta ou auga salgada. [...] De todos os modos eu como home e como poeta teño unha gran capa pluvial, a capa do “ti tes a culpa” que colgo sobre os ombreiros de todo o que me vén pedir explicacións, a min, a min que non podo explicar nada senón balbucir o lume que me queima ”

(Fragmentos da conferencia“ Un poeta en Nova York ”)





















Reparto:

Paloma Lugilde Cinza .

Raquel Velasco Forma.

Miguel Torres Traxe.  

Poemas musicados por Carlos Díaz.

Luces e Son ASASONSLU.

Traducción 
: Xoan C.Laxe.

Asesoramento lingúistico Rosa Moledo.

Fotorafías Adra Pallón e Mario García Herradón.

Vestiario Maite Abuín.

Dirección e dramaturxia Paloma Lugilde.