“Señoras e señores
Semper que falo diante de moita xente, paréceme que me enganei de porta. Unhas mans amigas empurráronme e atópome aquí. A metade da xente vai perdida entre panos, árbores pintadas e fontes de folla de lata e, cando pensan que atoparon seu cuarto o círculo de temperado sol, atópanse cun caimán que os traga ou…. co público, coma min neste momento… son vostedes demasiada xente e eu…. Hoxe non teño máis espectáculo ca unha poesía amarga, difícil pero viva, que penso que vai poder abrir os ollos a forza dos lategazos que eu lle dea.

Dixen “Un poeta en Nova York” e debín dicir “Nova York nun poeta” [...] e non vos quero dar mel, porque non o teño, senón area ou cicuta ou auga salgada. [...] De todos os modos eu como home e como poeta teño unha gran capa pluvial, a capa do “ti tes a culpa” que colgo sobre os ombreiros de todo o que me vén pedir explicacións, a min, a min que non podo explicar nada senón balbucir o lume que me queima ”

(Fragmentos da conferencia“ Un poeta en Nova York ”)























Reparto

Paloma Lugilde Cinza 
Raquel Velasco Forma
Miguel Torres Traxe 

Poemas musicados por Carlos Díaz
Luces e Son ASASONSLU Traducción 
: Xoan C.Laxe
Asesoramento lingúistico Rosa Moledo
Fotorafías Adra Pallón e Mario García Herradón
Vestiario Maite Abuín

Dirección e dramaturxia Paloma Lugilde